W poprzednim wpisie wydzieliłam pięć rodzajów gresu. Pora na ich krótką charakterystykę.

  • techniczny

Tańszy od polerowanego, nie jest śliski, łatwo go utrzymać w czystości, nie wymaga impregnacji. Podatny na przebarwienia w czasie spoinowania oraz nie wygląda zbyt luksusowo, a więc niezbyt nadaje się do pomieszczeń reprezentacyjnych. Znakomity do przedpokojów, wiatrołapów, na balkony i tarasy.

  • polerowany

Najbardziej reprezentacyjny rodzaj gresu, powstaje po wypolerowaniu wypalonych płytek diamentową tarczą. Podatny na przebarwienia i zarysowania, wymaga impregnacji. Wilgotny lub mokry jest śliski. Nie nadaje się na zewnątrz ani do intensywnie użytkowanych pomieszczeń.

  • szkliwiony

Cechuje go bogactwo kolorów i wzorów dzięki szkliwieniu, któremu jest poddawany – możliwości wykończenia gresu ogranicza tylko wyobraźnia i zasobność portfela. Nadaje się do miejsc o średnim natężeniu ruchu. Należy pamiętać, że dekoracyjna warstwa z czasem zacznie się ścierać. Wygląda nieestetycznie, jeśli górna powłoka zostanie uszkodzona lub odpryśnie – konieczna może być wymiana całej płytki.

  • pocieniany

Wyjątkowo cienki – ok. 3 mm – dzięki czemu można produkować duże płytki. Większość jego odmian nadaje się tylko na ściany, rzadziej na podłogi, a i to przy założeniu, że nie będą intensywnie użytkowane.

  • lappato

Powstaje podobnie jak gres polerowany, ale polerowany jest przy użyciu elastycznie osadzonych tarcz. Ich powierzchnia zyskuje połysk, ale równocześnie nie jest tak równa i śliska jak w przypadku gresu polerowanego.